[አንድ ለቅዳሜ] የአዲስ ርእዮተ ዓለማዊ ትንተና ጅማሮ

(ይህ ጽሑፍ ደረሰ ጌታቸው ካስነበበን መጣጥፍ ጋራ ተያይዞ ሊነበብ የሚችል ነው። ሐሳቡ ቀደም ሲልም ሲብላላ የነበረ ቢሆንም የደረሰ ጽሑፍ አንዳች ነገር እንድል አነሳስቶኛል። እንደ ወጉ ቢሆን እኔም በእንግሊዝኛ መጻፍ ነበረብኝ፤ ሆኖም ቢያንስ “አንድ ለቅዳሜ” በአማርኛ ብቻ እንድትጻፍ የተሠራውን ስርአት ማክበር አለብኝ። ባይሆን አስፈላጊ ከሆነ ወደ እንግሊዝኛ እመልሰዋለሁ።)

የማንኛውንም ማኅበረሰብ መሠረታዊ ፖለቲካዊ ፍላጎቶች በተለያየ መንገድ መከፋፍል እና ማጥናት ይቻላል። ከማኅበረሰቡ ክፍሎች ማንነት በመነሣት፣ አለዚያም ጎልተው ከሚንጸባረቁት ርእዮተ ዓለማዊ ልዩነቶች አንጻር ነገሩን መመልከት ይቻላል። እንደ አጥኚው ፍላጎት የሚለዋወጡ ሌሎችም ብዙ መንገዶች ይኖራሉ። በርእዮተ ዓለማዊ ልዩነት መነሻነት የሚደረገው የኢትዮጵያ ፖለቲካ ትንተና ላለፉት 40 ዓመታት የራሱን ኡደት ማድረጉ አልቀረም። ሆኖም አከፋፈሉ ማኅበረሰቡ የተቀየረውን ያህል መሻሻል አላሳየም። ምናልባት ለዚህ ችግር ቀዳሚውን ሐላፊነት መውሰድ ያለባቸው የሶሲዎሎጂ እና የፖለቲካ ሳይንስ ምሁራን ናቸው።

ከ1960ዎቹ ጀምሮ ያለውን የኢትዮጵያ ፖለቲካዊ የርእዮተ ዓለም ትንተና በግርድፉ ብንቃኝ ዓለምን በበዝባዥና ተበዝባዥ መደብ ለሁለት በመክፈል ለመረዳት የሚሞክረው አመለካከት ፍጹማዊ የበላይነት ይዞ እንደቆየ እንረዳለን። በመካከል በግራ ዘመሞቹ ፓርቲዎች መካከል የነበረው ልዩነት ርእዮተ ዓለማዊ ይዘት በተወሰኑ ጉዳዮች ላይ ለውጥ ቢያሳይም በመሠረቱ ግን ተመሳሳይ ነበር። ለዚህም ነው ዋናው ልዩነታቸው የትንተና ሳይሆን የስልት ሆኖ የቆየው። ኢሕአፓ፣ ሜኤሶን፣ ኦነግ፣ ህወሓት፣ ህግሓኤ/ሻእቢያ ዝርዝሩ ረጅም ነው።

አነሳሳቸው ላይ ተመሳሳይ ይመስሉ የነበሩት እነዚህ ቡድኖች በሒደት በአንዳንድ ጉዳዮች መሠረታዊ ልዮነቶችን ማሳየት ጀምረዋል። ኦነግን እና ህወሓትን የመሳሰሉት ቡድኖች በሒደት የመደብ ትንተናን ወደ ጎን እየገፉ የብሔር ትነተናን የርእዮተ ዓለማቸው ማዕከል አድርገው መንቀሳቀስ ቀጠሉ። ስለዚህም ኢትዮጵያን በብሔሮች ግንኙነት እንጂ በኢኮኖሚና በታሪክ መስተጋብር ማንበብ ሙሉ በሙሉ አቆሙ። የትነተናቸው የመጨረሻ ማብቂያም የኢትዮጵያ ችግር “የቅኝ ግዛት ጥያቄ” ከዚያ መለስ ካለ ደግሞ “የብሔረሰቦች እስር ቤት”ን የማፍረስና “እስረኞቹን” ነጻ የማውጣት ሆነ። እነዚህን ቡድኖች “የግራ ጽንፈኞች” የሚሏቸው ሰዎች አሉ። በአጭሩ ሌኒንን እና ስታሊንን ሊያስንቁ የተነሱ የግራ ግራ ሰልፈኞች ነበሩ። (በነገራችን ላይ ዝነኛዋ የዋለልኝ መኮንን ጽሑፍ ሐሳቧ የእርሱ [ብቻ?] እንዳልነበረች፤ ነገር ግን የዋለልኝ ብሔረሰባዊና ኢኮኖሚያዊ ጀርባ – አማራ የባላባት ልጅ- ጽሑፉን አዘጋጅቶ እንዲያቀርብ እንዳስመረጠው የሚናገሩ አሉ። የጉዳዩን የሰላ ገጽታ የሚያሳይ ታሪክ ነው።)

በተቃራኒውም የነበሩት ደግሞ በአብዛኛው የግራ ጋራ ሰልፈኞቹን ጥያቄ (የብሔር-ቅኝ ግዛት ትንተና) ከመሠረቱ በመቃወም ማንኛውም ጥያቄ በኢትዮጵያ አንድነት ማእቀፍ ውስጥ የሚፈታ መሆኑን አስረግጠው ተነሱ። ጥያቄውንም በአመዛኙ በወትሮው የማርክሲስት ትንተና ብቻ ማስተናገድን መረጡ፤ በዝባዣ-ተበዝባዥ፣ ፊውዳል-ጭሰኛ…። በአመዣኙ ኢህአፓን የመሳሰሉትን ቡድኖች እዚህ መመደብ ይቻል ይሆናል። ለዝርዝሩ በወቅቱ የነበሩ ሰዎች በሒደቱ የተንጸባረቁትን ልዩነቶች በስፋት እንደሚነግሩን ተስፋ አደርጋለሁ።

የዘመነ ደርግ የፖለቲካ ትንተና በአመዛኙ በዚሁ ይዘት ዘልቋል። በሒደቱ ግን አዳዳሲ እይታ ያላቸው ቡድኖች መምጣታቸው አልቀረም። ይህ ጎልቶ የታየው ደግሞ ከደርግ ውድቀት በኋል ነው። የኢሕአዴግ ኢትዮጵያ ከሞላ ጎደል “የኢትዮጵያን አንድነት” ሲያቀነቅን የቆየው ቡድን (ከዚያ በፊት የነበሩት የአገሪቱ መሪዎች ሁሉ ማለት ይቻላል) የቆመበትን እና የሠራውን ሁሉ በማፈራረስ ላይ ያተኮረ ነበር። በዚህ ዙሪያ መለስ የቀደመውን ርእዮተ ዓለም መሠረቶች የማፍረስ ፕሮጀክት ውስጥ ኦነግ እና ህግሓኤ (ከህውሓት ጋራ የጀመሩት የጫጉላ ሽርሽር በመሸዋወዳ እስኪጠናቀቅ ድረስ) “በየሰፈራቸው” ንቁ ተሳታፊዎች ሆነው ቆይተዋል።

በኢትዮጵያ አንድነትና በብሔር ትንተና ጉዳይ ከሕወሓት/ኦነግ/ህግሓኤ ጎራ በተቃራኒ የቆሙትን ብድኖች በሁለት ከፍሎ ማየት ይቻል ይመስለኛል። አንደኛውና ጎልቶ የወጣው ከሞላ ጎደል የብሔር ጥያቄን ከመሰረቱ በትነተና መሣሪያነት የማይቀበልና ቀሪው ችግርም መተንተን ያለበት በኢትዮጵያ አንድነት ማእቀፍ ውስጥ ብቻ መሆኑን የሚያምን ነው። በሂደት ድምጹ መሰማት የጀመረውና የሁለቱንም ጎራዎች ቀልብ መሳብ የቻለው አመለካከት ደግሞ በሁለቱ አማካይ መስመር ላይ ለመራመድ የሚሞክር ነው፤ የብሔር ትንተናን በተወሰነ መልኩ ይቀበላል፣ “ልዩነቱ መፈታት ያለበት ግን በኢትዮጵያ አንድነት ውስጥ ነው” ይላል። ብዙ ጊዜ ከዚህ አመለካከት ጋራ በማወቅም ይሁን ባለማወቅ እየተደባለቀ የሚቀርበው ሌላው እይታ “ከሊበራሊዚም” የግለሰብ ትንተና የሚነሳ ነው። በከረረ ትርጉም ካየነው የግለሰብ ነጻነት ትንተና ለብሔር ትንተና መሠረታዊ መነሻዎች ቀጥተኛ እውቅና አይሰጥም። በምርጫ 97 እንደታየውም እነህወሓት “የግለሰብንም የብድንም መብት እናስከብራለን” የሚል አዲስ ትንተና እንዲያቀርቡ የገፋፋቸው አንዱ ምክንያት ይህ ነው። ሆኖም በኢትዮጵያ ተጨባጭ ሁኔታ “ለየትኛው ቅድሚያ ትሰጣላችሁ?” የሚለው ጥያቄ ለሁለቱም ጎራዎች ፈታኝ ነው። ከጥቂት ፖለቲከኞች በቀር ብዙዎቹ ይህን ጥያቄ በቀጥታ አይመልሱትም፤ እርግጥ በቀጥታ መመለስ አይኖርባቸውም ይሆናል።

በመሠረቱ፣ ደረሰም በጽሑፉ እንደጠቆመው፣ እነህወሓት ክፍለ ዘመናትን ያስቆጠረውን የኢትዮጵያ መንግሥት (ስቴት) የቆመበትን ርእዮተ ዓለማዊ መሠረት ከስሩ ለመናድ ሲነሱ በምን እንደሚተኩት አላሰቡበትም፤ መተካት እንዳለባቸውም አያምኑም ነበር። ይህ በቸር አገላለጽ ትእቢትና አለማወቅ ከመባል የዘለለ ስም ሊሰጠው የሚችል አልነበረም። አገርን ለማፍረስ አገር የቆመበትን “ትንተና” (ትምህርተ ጥቅሱ ትንተናው አፈታሪክም ጭምር ሊሆን እንደሚችል ለማስታወስ ነው) ሊቀናቀን የሚችል “ትንተና” መፍጠርን ይጠይቃል። ግራ ሰልፈኞቹ ይህን አልሞከሩም አልልም። አገሪቱ ካለፈችበትና ከደረሰችበት፣ ከውስጣዊና ውጫዊ እውነታዎች አንጻር ግን “ትንተናውን” ማሻሻል እንጂ ከስሩ መናድ እንደማይቻል ወይም እንደማያስፈልግ ባለፉት 20 ዓመታት በተግባር አይተናል።

የለውጡ መጠን የሚያነጋግረን ቢሆንም  በሁለቱም ጎራዎች ርእዮተ ዓለማዊ ለውጥ መደረጉ ግልጽ ይመስለኛል። እርግጥ ለውጡ በእርግጥ ርእዮተ ዓለማዊ ነው ወይስ የስልት ብሎ መጠየቅ አግባብ ነው። ለዚህ ጥያቄ ለጊዜው መልስ የለኝም።

እውነቱን ለመናገር በድኅረ አብዮት ኢትዮጵያ የሃይማኖት ነጻነታቸው ተገድቦ የነበሩ ዜጎች መኖራቸው ባይካድም ሃይማኖትን የርእዮተ ዓለሙ መሠረት አድርጎ የሰበከ ፓርቲ መኖሩን እጠራጠራለሁ። በአብዛኛው ሃይማኖታዊ መሠረት ባይኖራቸውም ሃይማኖትን የብሔር ትንተናው ማብላያ (ማባባሻ) አድርገው በመጠቀምም የግራ ግራዎቹ የሚደርስባቸው ያለ አይመስለኝም፤ ዛሬም ድረስ። በአጠቃላይ ግን የሃይማኖት ቀጥተኛ ተጽእኖ እየቀነሰ መጥቷል። ይህ ማለት ግን ሃይማኖት በፖለቲካችን ውስጥ ቁልፍ ሚና መጫወቱ ሙሉ በሙሉ ቀርቷል ማለት አይደለም። (በሌላ ጽሑፍ እንመለስበት ይሆናል።)

ብዙውን ጊዜ ስለርእዮተ ዓለም ልዩነት ሲነሳ ለውይይት የሚቀርበው የብሔር ጥያቄ፣ የኢትዮጵያ አንድነት እና የመሬት ባለቤትነት ጉዳዮች ናቸው። እርግጥ ሁለቱም የአንድን አገር መሠረታዊ ህልውና የሚወስኑ እንደመሆናቸው በቀዳሚነት መነሳታቸው ስህተት አይደለም። ምናልባትም ገና እነዚህን መሠረታዊ ጥያቄዎች ገና በሚያቀራርብ መልኩ ስላልመለስን በዚሁ ተጠምደን መቆየታችን የማይቀር ነው። ይህ ግን ፖለቲከኞች ሌሎችንም የሕይወት ገጽታዎችና አማራጮች የሚተነትኑበት የተሟላ ርእዮተ ዓለማዊ መነጽር አያስፈልጋቸውም ማለት አይደለም። ስንት ፓርቲዎች ሐሳብን ስለመግለጽ ነጻነት፣ ስለ ግለሰባዊ ነጻነት፣ ስለ ሰብአዊ መብት፣ ስለ ሕግ፣ ትምህርት ወዘተ በደፈናው ከሚነገር መፈክር መሰል “ትንተና” ባለፈ ጠለቅ ያለ ግንዛቤና ርእዮተ ዓለማዊ ትንተና እንዳላቸው አላውቅም። በጋዜጠኝነት ያነጋገርኳቸው ብዙዎቹ ፖለቲከኞች ግን ገና ብዙ የሚቀራቸው መሆናቸውን መደበቅ አልችልም። “አይዞን ይሻሻላል!” ብለን እንለፈው።

አዲሱ ትንተና የታለ?

የድኅረ አብዮት ኢትዮጵያ ትውልድ አባላት እና የድኅረ ደርግ ፖለቲካ ተዋናዮች አዲሱ ሁኔታ፣ አዲስ ወይም የተሻሻሉ ርእዮተ ዓለማዊ ትንተናዎችን እንደሚሻ የዘነጉት ይመስላል። በአንድ በኩል አንድም ርእዮተ ዓለማዊ ታማኝነት የሌላቸው የፖለቲካ ደላሎች ፓርቲ እያቋቋሙ አደባባይ ሲቆሙ ማየት ስለፖለቲካችን ብቻ ሳይሆን ስለማኅበረሰባችንም ብዙ ነገር ይናገራል። በሌላ በኩል ደግሞ ፖለቲካን የምር ይዘው ብዙ ዋጋ እየከፈሉ ያሉ ሰዎች አዲሱን እውነት በብቃት የሚተነትን እና አዲሱን ትውልድ የሚያሳምን ርእዮተ ዓለማዊ ምልከታ ለማቅረብ የሚያደርጉት ጥረት አናሳ ነው። ምሁራኑ ገና ርእሰ ጉዳዩ ሊጠና እንደሚገባውም ያስታወሱ አይመስልም፤ አለዚያም ጥናቶቻቸውን አላደረሱን ይሆናል።

በእኔ እምነት የብሔር ጥያቄ በፖለቲካው መድረክ አንኳር ርእሰ ጉዳይ ሆኖ ይቆያል። ሆኖም ጥያቄው በ1960ዎቹ በተነሳበት ስሜት እና ግብ በአሁኑ ሁኔታ ትርጉሙን ያጣ አሮጌ ንትርክ ነው። ጥያቄው አግባብ ሆኖ ለውይይት የሚጋብዘውና መሠረቱ ሊሰፋ የሚችለው የኢትዮጵያ አንድነት ተቃራኒ ተደርጎ ካልቀረበ ብቻ ነው። በተቃራኒውም እውነታው ተመሳሳይ ነው። ይህ የርእዮተ ዓለምም የስልትም ለውጥን ይጠይቃል። በዚህ በኩል ኢሕአዴግም ሆኑ ሌሎቹ ብሔር ተኮር ፓርቲዎች የርእዮተ ዓለም ሽግሽግ ማድረጋቸው በግልጽ የሚታይ ነው። ሽግሽጉ ከልብ ይሁን ካንጀት ለመፈተን የሚያስችል የውይይት መድረክ እንደሚገኝ ተስፋ አደርጋለሁ። ተገቢ ሽግሽግ ነው።

የዚያኑ ያህልም የብሔር ጥያቄ መኖሩን ከጅምሩ የማይቀበል ያለውን ያህል ጥያቄው መኖሩን ነገር ግን ከኢትዮጵያ ማእቀፍ ውስጥ ሊፈታ እንደሚቸል የሚያምን አለ። ከዚህ በተለየ ግን የቀደመውን የመደብ ክርክር በመተው፤ በምትኩ የሊበራሊዝምን የግለሰብ ነጻነት ፍልስፍና በመተርጎም የብሔር ጥያቄን የማይቀበለው አመለካከት የበለጠ ጠንካራ ሆኖ የመውጣት አቅም ሊያገኝ ይችላል። ወቅቱ የብሔር ጥያቄ አመለካከት የፖለቲካ ስልጣን የያዘበት በመሆኑ ካልሆነ ይህ አመለካከት ዋናው ተፎካካሪ መሆኑ የማይቀር ነው። በድኅረ ደርግ ኢትዮጵያ ነጠላ የሊበራሊዝም ፍልስፍና ዘለላዎች ቀስ በቀስ የአገሪቱን ርእዮተ ዓለማዊ ቅኝት ተቀላቅለዋል፤ ከጊዜው አኳያም በተለይ በከተሞች ለመታወቅ ችሏል። ይህም የኢኮኖሚ አማራጩንም በስፋት ለውጦታል። ኢሕአዴግ እና በአጠቃላይም የግራ ግራው ሁሉንም “በደርግነት” ቢፈርጅም ዋናው ርእዮተ ዓለማዊ ተግዳሮት እየመጣበት የሚገኘው ከሊበራሊዝም ነው (ሁሉንም በደፈናው ኒዎሌበራል እያለ የሚጠራውን የምርጫ ማጭበርበሪያ ትተነው መሆኑ ነው፤ ውሸት ስለሆነ።)

እዚህ ላይ “አማካይ” ርእዮተ ዓለማዊ አማራጫ መቅረብ/መገኘት እንዳለበት በተደጋጋሚ ይነገራል። ተገቢም ነው። እኔም ይህን እደግፋለሁ፤ ፖለቲካ በአንድ በኩል ሙከራ ስለሆነም ጭምር። ነገር ግን ሁሉም በአማካይ ፍለጋ ብቻ መጠመድ የለበትም፤ ምክንያቱም ትክክለኛው ወይም የተሻለው አማራጭ አማካዩ ላይሆን ይችላልና። ለዚህም ነው በሌኒናዊ ግራ አመለካከት ታፍኖ የቆየው ፖለቲካ በመሠረቱ የተለየ የሆነውን የቀኝ/ሊበራል አመለካከት ለማስተናገድ ረጅም ጊዜና ትግል ያልጠየቀው። ከትምህርት እና ከከተሜነት መስፋፋት ጋራ የሚወለዱ አዳዲስ ፍላጎቶች ተፈጥረዋል፣ ይፈጠራሉም። ስለዚህም እነርሱን ርእዮተ ዓለማዊ ቅርጽ እየሰጡ የሚተነትኑ አማራጮች ያስፈልጋሉ።

በመጨረሻ አንድ ሌላ ጥያቄ ላንሳ። ለመሆኑ “ኢትዮጵያ አሁን ባለችበት ሁኔታ ከርእዮተ ዓለም በላይ የህልውና ጥያቄ አለባት” ለሚሉት ሰዎች ምን ምላሽ አለ? ለካስ ይህም ራሱ ርእዮተ ዓለማዊ አቋምን ታሳቢ ያደረገ ክርክር ነው!

[በነገራችን ላይ]

ሰሞኑን ባለሥልጣናት ንብረታቸውን ማስመዝገብ መጀመራቸው ተዘግቧል። ለሌሎቹም አርአያ መሆን የሚጠበቅባቸው የአገሪቱ ጠቅላይ ሚኒስትርም ንብረታቸውን አስመዝግበው ሰርተፊኬት ተሰጥቷቸዋል መባሉ ተሰምቷል። እሰየው የሚያሰኝ ዜና ነው። ብዙዎች ግን ጓጉተዋል። የአቶ መለስ ንብረት ዝርዝር ምን ይሆን? መቼም የባንክ ደብተር አይኖራቸው። በስማቸው የተመዘገበ ንብረት ይኖራቸው ይሆን? ከየት አምጥተው! ሀብታቸው መጻሕፍት ብቻ ናቸው። ምስኪን። “ሲጋራ እንኳን የምትገዛለት እኮ ሚስቱ ናት” አለኝ አንድ የእርሳቸው ብጤ ምስኪን።

Twitter Digg Delicious Stumbleupon Technorati Facebook Email

7 Responses to “[አንድ ለቅዳሜ] የአዲስ ርእዮተ ዓለማዊ ትንተና ጅማሮ”

  1. Great Mesfin!! For me the second paragraph from the last (on the main part) constitute the major question we need to deal with. Not only new interests and attitudes have been created but also new ways of acquiring knowledge and explaining social realities. I’m not calling for a simple post-structuralist analysis, rather the courageousness to make our complex socio-historical and political realities the departure point in constructing either new ideologies or perspectives. Not to jump into Liberalism as the generation of the 60s did to Marxism-Leninism.

  2. Dear Mesfin,
    What a coincidence is this? I read this article along Dereeee’s article. I found both very illuminating. You have also posed questions to readers that will induce thinking on the point. This is just a simple judgment. But I think despite the rhetoric on this or that type of ideology that Ethiopians have been fighting for the last nearly half a century, both the knowledge and commitment to the ideologies are superficial. Ideologies seemed to have looked in Ethiopia from the point of how much they are useful to keep or bring one to power. Ideologies tend never to be sought in Ethiopia from the point of their relevance to the people. So you find elasticity in the political circus of the country. The Dergue junta’s took little time before graduating as Marxist and be able to speak the language of the Revos. It is not difficult for EPDM to become ANDM in a rather bizarre acrobat. AAPO claims it is struggling to the welfare of Ethiopians in general and bore a name of ethnic organization just for controlling the fire. The case is even more astounding at an individual case. Some one who has spent more than an average life time by Ethiopian standard in the ethnic organization will not hesitate to join union group and speak loudly at the verge of the end of his life.One may challenge me for failure to appreciate dynamism in this case. But I wish if it is dynamism and appreciate it too.

  3. This article suffers genuine understanding of the past socio-historical,cultural and political realities of the world in general and Ethiopia in particular.More over,it is ideologically laden in a sense that it undermines the proponents of “ethnic nationalism” and “Marxist” ideologies and tries to tell us “liberalism” as the best remedy.To serve his purpuse the writer has confused and interwove organization history of ELF,EPLF,OLF,and TPLF with EPRP and AESM.
    It is advisable to avoid such baises if any body has the desire to bring change in the Ethiopian politics.We have to refrain from such sort of bizarre conclusions.An article has to be written in a way that it can cultivate a sense of robust discussions.This article will contribute nothing more than generating negative sentiment.

  4. In the last 40 years no single potical group have had an ideology that represents the views of the mojority of the people of Ethiopia. It has been just bickering among hostile politcal groups. In the 70s all politcal groups, Derg,EPRP,Meison,TPLF,OLF..the list goes no,were chanting orthodox Marxism.They had been accusing each other bitterly. Did any of the groups properly unerstand Marxism? Marxism had no thing to do with Ethiopia having 85% poor farmer population,illitrate and deeply religious people. Of course we had dispersed towns with under-developed industries.
    Perhaps the economic analysis and predication of Marx about the comming of classless society had been proved wrong in Marx’s own life time. Contorary to Marx’s predications, a new employed middle class group were created in Europe and funny enough, Dogmatic Marxists labeled this process ‘Bourgeoisification of the prolitariate. There were ample sources about this totaliterian ideoloy but no one of the political groups in Ethiopia were willing to read about it and have a balanced view. They did flow with the tide and at the end of the day they messed up that poor country and themselves.
    I have still doubt about political parties in Ethiopia. Most of the politicians are out of touch and would mesmerize copied ideologies. They still think politics is about fighting for power among tiny fraction of elites.They have no conviction to any ideology what so ever.U turn is common if it helps to stay in power.

  5. To add, What we are witnessing now is an extension of the era of Feudal Ethiopia-to hold on to central power.

  6. Dear Merdasa,
    It is good to read a comment that can be taken as different idea from what has been written here. To be genuine there should be nothing to annoy in his writing even if his idea may not be to our test. In deed it will be appreciable to post once different stance. And for this there is a reasonable approach.
    According your comment: Mesfin’s piece not only suffers from lack of understanding the issue at hand, it is also ideologically loaded favoring liberalism, confuses the organization history of the ethnic based parties with all inclusive parties and think it does generate negative sentiment.

    But I wonder why you put such generalized and aggressive comment. First of all there is nothing wrong in seeing the broader picture of Ethiopian politics as Mesfin did. So it is not erroneous to identify whether the ethnics and the so called multi ethnic organizations and their activists despite some differences share things in common. Under the topic at hand what they share is at least the legacy they claim from the 1960s SM.
    Well! What Mesfin has tried is also to gravitate our attention to changing trends. In fact he correctly argues against those who deny the role of ethnics in Ethiopian politics. Similarly he doubted the relevance of clinging to “ethnic nationalism” with the notion as it happened in the 1960s. He then suggests the gradual but steady growth of liberal thinking. I think assessing the reality and countercheck it with the notion Mesfin purported in his writing should be your parts. So in such discourse, you are entitled to whatever position you may have. But substantiating it is your burden. Here is the tenet of my comment. If you believe that Mesfin lacks genuine understanding of the past socio-historical, cultural and political realities, then show it how. Otherwise, I afraid that it may lead us to think it is you who lack the necessary understanding of the issue at hand. By the way having a position and being able to explain/substantiate are different things. Brother Merdasa, I hope you will come up with your detailed idea.

    Regards!

  7. Is Berhanu Deboch a book critic guy?

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.